للحق
سال 1388 بود. فتنه گران و آشوبگران خیابانی اقدام به هر کاری کرده بودند. از شایعه سازی و تهمت زدن گرفته تا فحش دادن و توهین کردن و آتیش زدن  شهر.
روز 16 آذر هم به تصویر امام خمینی(ره) اهانت کرده بودن و روز عاشورا هم هر چی تونسته بودن حرمت شکنی کرده بودن و روز عزا وسط خیابون کف و سوت زده بودن.
دیگه کاری نمونده بود که از دستشون بر بیاد و انجامش ندهند.
تهمت به مسئولای نظام با ادعای تقلب تو انتخابات، اهانت به مقدسات با ساختارشکنی تو روز عاشورا، همراهی با اسرائیل با شعار نه غزه نه لبنان، اهانت به تصویر بنیانگذار انقلاب اسلامی، ساختن کشته های قلابی که بعد از چند روز زنده شدن!!! و کُلی کارهای مضحک دیگه اما مردم ایران 200 روز ساکت موندن و مقابل این اتفاقات خویشتنداری کردن.
این سکوت تا زمانی ادامه یافت که به روز عزای امام حسین(علیه السلام) توهین نشده بود اما بعد از جریانات روز عاشورا صبر مردم ولایتمدار ایران به پایان رسید.
اون روز بود که میلیون ها نفر به خیابان ها اومدن با جمعیتی بیشتر از هر تجمع دیگری که جلبکا برگزار کرده بودن.
این جمعیت خواسته های مهمی هم داشت. خواسته هائی مثل محاکمه موسوی و کروبی و سایر فتنه گرا، دستگیری آقازاده هائی مانند مهدی هاشمی و فائزه هاشمی، اعدام محاربایی که روز عاشورای همان سال در اغتشاشات دستگیر شده بودند و مواردی از این قبیل.
در مقابلش هم واکنش انفعالی جبهه نفاق اما جالب بود.
یک مطلب بسیار ضعیف و خیلی ابتدائی در سایت صهیونیستی بالاترین درج شد و طی اون (به خیال نویسنده) ، شعار اصلی مردم در نه دی مسخره گردید.
شعار این بود:
این همه لشکر آمده به عشق رهبر امده
که بالاترین عزیز!!! توی اون مطلب نوشت:
این همه لشکر آمده به عشق ساندیس آمده!!!
جالب اینجاست که از همون زمان خود انتشار دهندگان این مطلب خیال کردن که واقعاً داستان های تخیلی که می نویسن، حقیقت داره!!! و حتی در بحث های جدی خودشون اعلام کردن که ما به عشق ساندیس به خیابونا اومده بودیم و شعار دادیم. البته این اظهار نظرها از تلویزیون های ماهواره ای اعلام می شد که با پول های اهدائی امریکا و انگلیس و صهیونیست ها در اختیار دشمنای انقلاب اسلامی قرار گرفته بود!!!
خلاصه در همین روز بود که به ساندیس خور بودن مفتخر شدیم. همون روزی که دشمنای انقلاب داشتند سر سفره دشمنای قسم خورده اسلام، شکماشون رو پر میکردن.